Nach jedem Absatz chunnt widr dr Abschturz u schtockt Tmaschine ernöit u schtotteret zersch mau numeno ratlos vorsech häre, bis si äntlech e Fortsetzig gfunge hett, u de geiz widr fürnes Zittli los, bis si widr im tieffe Härdöpfuschtock iz Schtocke chöme. U mängisch blibesi grad ganz im Sumpf schtecke, u de isch widr emau fertig, de müessesi dr Pannehiuf alütte u chönne warte, odr abr dr angr fingt e Usgang, e Durchgang oder e Übrgang une Uswäg. E Forzetzig giz immr, so odr so – bis iz ämu.

Abr so geit o ihres gmeinsame Schribe vorwärz. Es harzt. Di erschti, rächt müehsami Heufti heisi iz usfüehrlech u umfassend übrarbeitet, so dassis vordrhand u vorlöiffig so chönne la schtah, findesi uf jede Fau mau, unsichr zwar, abr was nächär söu cho, was nächär söu ga, was nächär söu louffe u was nächär söu flutsche, ischne immrno es komplez Räzu unes Buech mit sibe Sigu, wime seit, o wesi no nie es Buech mit sibe Sigu xeh hei. Abr es isch u blibt es gmeinsams Wärch, wi aui Wärch, wosi zäme gmacht hei, usi hei aui iri Wärch immr zäme gmacht, wime weis. Nie hett eine elei u nume für sich elei öppis zämepoosget; zmingscht hett dr anger Tarbeit nächär immr kontroliert u korigiert odr korigiert u redigiert u konserviert u komentiert u apruviert odr desapruviert u desavuiert. Es ische Prozäss; es isches Wärch vou Gheimnis u Fragezeiche u immr fragwürdig gnue, umsech Tchöpf witterhin z zerbräche, abr immr glichzittig one Topf vou römischi FischsosseGarum, es häreglüffnix Reh, es vrzwickz Chrützworträtsu, e komplizierte Hindernislouf, e richtige Schpiessruetelouf u glichzittig es unändlechs Sueche u Hirne u Grüble u Träje u Chere u Wände u Vrwärffe, wüusi nie wüsse, wosi eigetlech härewei u wassi dert wei, wesi dert si acho, wosi hei härewöue u faussi dert übrhoupt jemaus hei härewöue, u heil achöme, wosi wei härega, oni zwüsse, wosi wei härega, auso es Wärch vou Gheimnis u Fragezeiche u unglösti Frage. Si chöisech di fragend ufezogene Ougebroue vo irne schpärleche Läser u Läserinne scho lengschtens vorschteue, vo irne drü odr vier Lüttli, wo zChäsiz u idr Umgäbig ihres Züg übrhoupt läse, sogar biudlech vorschteue, usi hei immr dr Idruck, aus heigesi eigetlech lengschtens aues xeit u gschribe u gmalet, wasme cha säge, cha schribe u cha male, aus hättesi eigetlech scho lengschtens usgschribe, meinesi ärnschthaft u wesi wei ehrlech si mizech säubr, usi si hei gäng Zgfüeu, es wärdi ine niemeh öppis i Sinn cho, ganz u gar nüt, nümme zgringschte, u nüt wärdine no jemaus wittrhäuffe, wüune eifach nümm i Sinn chunnt, wüu so, widr Afang, gschtautezech ize o Pfortsetzig, nämmlech wines risix, schwarzes Loch oni Afang, oni Ändi u oni Widrhau. Es schwarzes Loch im Wäutau. A das müessesi sech iz widr gwane, u vilech isch das ja Tessänz vo däm nöie Gmeinschafzwärch, vo däm nöiartige Doppuwärch, wose iz i Bann zoge hett u bling macht für aues angere, wos schüschno gubti. Sägemrs eso: Si tappe ändlos im dichtischte Näbu dasume, wate vöuig ahnixlos im hüfthöche Pfludi vonere vrchochte, dicke Buechschtabesuppe dasume, probiere appuzue dä grusig Ärbslibrei, u mit eim Oug achtesi immr widr ufd Geier, ufd Lerche u ufd Möwe, wo schtändig überne kreise u nume druf warte, dassi äntlech im Dräck blibe schtecke u vrsuffe. Wär weis? Vilech isch das sogar e Taktik, e Schtrategi unes Rezäpt vo mönschefrässende Vögu, u zwar es gmeinsams Rezäpt zum Schribe, das jahrzähntelang igüebte, gmeinsame Schribkonzäpt, zersch immr nume ade Sundige, u ize, wosi nümme müesse ge schaffe, grad dr ganz Tag, odr ämu dr haub, wosi am Schribtisch am Fänschtr gäge Schtrass abe hocke u luege u hirne u zaagge u zocke.

Glichs Rezäpt, gliche Tegscht, glichi Ufgab, glichi Ziu, o wesi gar nid wüsse, was eigetlech iri Rezäpz, iri Ufgabe u iri Ziu si. Wi söttesi o? Das scheit niene.

Wi chönntesi o? Das isch niene gschribe. Wi müesstesi o? Das chane niemr säge. Wi wettesi o? Das schteit ide Schtärne. Es Konzept für zwe tummi Sieche, für zwe blödi Cheibe, für zwe auti Seck, wo eigetlech scho lengschtens aues hingrsech hei u wo äntlech sötte höre mit däm Blödsinn, di beide Püntle, säge aui angereunisono. Eigentlech kenne di zwe glichartige Literate ires einzige u wahre Ziu: Eifach heil übr Trundine zcho, meh nid. Si wei eifach übrläbe. Übr iri Rezepture wüssesi nid gnue Pscheid, das müessesi sech igeschtah, genauso weni wi übr ihri Ufgabe odr iri Isätz, übere Sinn u Geischt vodr Sach, wüu si hei vor ihrer Lehr zum Optiker u zum koufmännische Agschteute füf Jahr lang nume di örtlechi Sekundarschueu psuecht, u nidemau vo Kneipkure, Uigure, Wanduhre odr Blessure vrschtösi öppis, so weni wi vo Gamäue u Karamäue, Schtabäue u Sardäue, vo Sozietäte u Kalamitäte, vo Resorbzione u Exekuzione, u vo erotische Posizione heisi o ke Ahnig, so weni wisi vo Froue e Ahnig hei. Aber das intressierze gar nid. Froue fingesi zimmli unbedüttend, usi heise vrschtändlecherwis nid nötig. Si vrschtöh eigetlech vo nütem öppis, müesse sisech iz grad widr einisch igeschtah, ussert vo Brüue, abr Brüue intressierese o nümme, sidr dases kes Brüuegschäft meh git. Abr wär vrschteit scho öppis?

Übrhoupt öppis? Öppis vo öppisem? U das übr lengeri Zitt? Si kenne niemr, wo würklech öppis vo irgendöppisem übr lengeri Zitt vrschteit, wesi iri ganze Vrwandtschafte u Bekanntschafte dürforschte.

Si hei ke akademische Grad u ke akademische Titu, si hei nume enorm viu Büechr gläse, schöni Literatur haut,des belles lettres, schöni Briefe odr schöni Buechschtabe, das isch grad aues xi, dütschi, änglischi, französischi, amerikanischi u hiesigi Literatur, usi chönnte hütt nid säge, si heige drbi öppis glehrt.

Schpass heisi gha, ja, das scho, Fröid heisi mänggisch o dranne gha, sichr, u mänggisch heisi sech o gergeret odr glängwilet drbi – abr schüsch isch da nüt xi. Sisch haut o nume banali Ungrhautig, di Literatur, Ungrhautixliteratur, sisches reins Ungrhautixmedium u nume gmacht für Lütt, wo chönne läse udr Zitt drfür hei, das isch aues, wüu es brucht haut scho Zitt, das Läse, viu Zitt. U viu Lütt hei ke Zitt meh fürz Läse.

Abr wiso isch: Koni u Toni si auso usschliesslech mittr Literatur vrhüratet u wüsse nume, dassi letscht Winter imene Afau vo Brüuewahn je sächs nöji, modischi Brüue gchouft hei, udr nätte, junge Vrchöifferin vom Kongkuränzgschäft zWabere äne heisi erklärt, das Brüuevrchouffe vierzg Jahr lang eigetlech ires einzige Hobi sig xi; si heige zwar säubr Tusigi vo Brüue vrchouft, abr chum einisch eini für sich säubr gchouft, u nume drum gniessesi ize Tmüglechkeit, sech säubr la zberate u säubr Brüue zchouffe, u zwar nume für sich säubr. Si heige iz zäme mitte sächs nöje Brüue insgesamt je vierzäh Brüue, das macht achtezwänzg, aues i auem, u das muesmesech mau vorschteue. Mit dene achtezwänzg Brüue chönntesi grad widr e Lade ufmache, lache si, abr so isches nid gmeint. Si chönnte auso e Monet lang jede Tag e angeri Brüue alege, wesi Luscht drzue hätte, wüusi zuefäuig ono di glichi Glesrschterchi, auso di glichi Korekturschterchi hei, u wüusi so si, dr Toni udr Koni, odr dr Koni udr Toni, auso e chli extravagant irgendwo düre, unechli vrdorbe drzue, u mänggisch gäbe sisech scho chli zum Trotz e chli exklusiv, u mänggisch sogar schrangke- u hemmixlos wi bim Chouf vo je sächs nöie Brüue letschte Winter, we o nume im Gheime, so dases niemr merkt. Dvrchöifferin im Lade het glachet u glachet; so öppis hezzi no nie ghört, so öppis ischere no nie passiert. Abr elei dr beläbend Gedangke, nid immr glich längwilig uszxeh, wesi jede Morge früeh e früschi Ungrhose fürenäme une angeri Brüue alege, beflügleze u vrmittletne zGfüeu vo Exklusivität u Luxus, wosi eifach bruche im Läbe, phouptesi zWabere äne. Schliesslech sisi ja tätsächlech nüt aus zwe schwuli Schriftschteuer, wo erschno zäme wohne, wo zäme Büechr schribe u zäme Biudr male, u zwar scho sizi vierzähni si, u das bis ize, wosi scho sächsesibezgi si. Zwüsche vierzähni u sächsesibezgi lige immrhin zwöiesächzg Jahr, me gloubz fasch nid; abr wär möcht das wonnige Läbesgfüeu vouer...