De Jäger un de Garber

Een Jäger sä to een’n Garber, he wull annern Dag op Jagd gohn, een Boor doot moken un de sien Fell verkopen. De Garber woor sik mit em um den Pries eenig, gung mit op Jagd un steeg dor op een’n Boom, um vun boben dat Hissen mit antosehn. De Jäger gung den Boor forsch to Liev un leet ok noch de Hunn’n op em los. Man de Boor leet sik vun de Hunn’n ni foten un leep den Jäger, de em ni drapen harr, to Bodden. As he fullen weer, heel he de Luft an un dä, as wenn he doot weer. De Boor besnüffel em, un wiel he keen Leben in em mark, leet he em vör doot liggen. As de Boor weg weer, keem de Garber vun’n Boom dool un meen to den Jäger: Hör mool to, de Boor hett di doch wat in’t Ohr püspert, wat sä he denn? Och wieder nix, anter de Jäger, he meen blots, anner mool schull ik sien Fell erst verkopen, wenn ik dat aftrocken harr!

De Esel mit den wundschürten Puckel

As een Esel, de sien Puckel wund schüürt weer, op de Weid an’t grosen weer, flog een Kreih op em dool un fung an, in dat roge Fleesch to hacken. Do fung de Esel erbärmli an to schriegen un mook heel snooksche Sprüng, so dat de Eseldriever, de ni wiet dorvun stohn dä, recht so lachen muß. Kiek an, wo ungerecht de Welt is, sä een Wulf, de jüst vörbi leep, un meen, dat de Kreih den Esel opfreten wull. Wenn een armen Wulf an de Kreih ehr Steed weer, harrn se em all lang to Dood hetzt. Wiel dat over een Kreih is, lacht se doröver!

Man kann ni jeden gefallen

Eenöllerhaftigen Mann un een lütten Jung dreeben een’n Esel vör sik her, de se op’n Markt verkopen wulln. Do keem een Kerl vörbi un sä, woans künnt jüm blots so mall ween? Jüm loopt beid to Foot un de Esel löppt heel suutje vörweg? De Ool sett nu den Bengel op den Esel un gung alleen to Foot achteran. Wat för een Slingel, reep kort dorop een annern, mußt du fuule Bengel rieden un dien olen Vadder to Foot lopen loten? De Ool nehm nu den Jung woller rünner un sett sik sülvst op den Esel. Jüst weern se een End wieder komen, do schreeg een drütten: Kiek sik eener den fuulen olen Knoken an! He sülvst ritt un dat lütte Kind mutt achteran krupen, meist kummt dat ni mehr mit. De Vadder nehm nu sien’n Söhn mit op den Esel un sett em achter sik. De erste de süm nu bemöten dä, froog den Oolen, wat dat sien egen Esel weer. Jo, dat is mien, sä de Ool. Dat harr ik wohrhaftig ni dacht, sä de dore nu, sien eegen arm Veehtüg so toöverloden. De Kerl hett recht, sä de ole Eselbesitter, bald warr ik ni mehr weeten, wat ik doon schall. De Lüüd lacht mi ut, ik mag den Esel leddig gohn loten oder ni, dat mag een vun uns, oder wi möögt beid opsitten! Un nu bunn’n se den Esel de Been tosoom, steken een Sleet hindörch un drogen em op süm Schullern to Markt. Weer’n se bitherto noch ni utlacht woorn, so passeer dat nu! Elkeen de se bemött, heel sik spöttschöver süm op, bit de Ool oplest so füünsch woor, dat he den Esel in dat nägste Woter smeet un heel vergretzt no Huus leep. De arme Kerl wull dat all Lüüd recht moken un harr dat Malöör, dat he allens verkehrt moken dä un den Esel ok noch verleeren muß.

De Esel un de Pögg

Een Esel weer mool mit een Last Brennholt in een Morast fullen un dor mank een Hupen Pögg afsackt. Dor leeg he nu un schreeg un i-a-te, as wenn em dat Hart breken schull. Hör mool, sä een vun de Pögg, wenn du doröver, dat du in de Moorkuhl fullen büst, so een erbärmli Geschree moken deist, denn denk ok mool an all mien veelen Anverwandten, op de du fullen büst! Schoom di wat un lieg hier ni to blarren, nimm all dien Knööv tosoom un wöhl di woller rut!

De Lööv, de Esel un de Voss

Een Voss un een Esel, de tosoom dörch de Gegend strömern, harrn dat Malöör, dat se een Lööv in de Mööt keem. De Voss weer heel bang, un dormit de Sook för em ni leeg utleep, sä he to den Lööv: Majestät, ik koom in alle Demoot un much jüm een lütten Deenst leisten. Wobi ik wegen mien egen Sekerheit op dero Grotmoot höpen do. Wenn Majestät Lust op mien Macker hett, blots een Wort un he is dien! Goot sä de Lööv, ik bün dormit tofreden. De Voss lock den Eselünner een Vörwand in een Kuhl, un as de Lööv seeg, dat em de Esel seker weer, mook he sick erstöver den Voss her. Erst dorno fung he an, den Esel to verspiesen, man bevör he woller ut de Kuhl rut weer, woor he vun een Jägeröverrascht un mit een Piel dörch’t Hart schoten. So kregen beide Verräder ehr’n Lohn!

Jupiter un sien beiden Säck

As Jupiter jüst den ersten Minschen mookt harr, geef he em twee Säck, den een’n för de Fehler vun all de annern, de schull he op’n Rüch drägen, den tweeten för sien eegen Fehler, de muss he op’e Boss drägen. Man de niege Minsch verwessel dat, un he smeet sick sien Sack op’n Puckel un de Sack för sien Neegsten keem vör de Boss to bummeln. Desterwegen is he ok so blind gegen sien eegen Fehler, un so spitz gegen de Fehler vun sien Novers!

De Hehn un de Swölk

Een dusselige Hehn seet op een Nest vull Slangeneier un wull de utbröden. Dat seeg een Swölk, stell ehr de Gefohr vör Oogen un sä, dat se ehr eegen Verdarben utbröden dä. Man de Hehn wull dorvun nix weten un bestunn op ehr Narrentöög. Jeder kann sik denken, wosük un wodennig de Ulenspegelee utleep!

De Koopmann un de Schipper

Een Koopmann froog een’n Schipper, wat för’n Doot sien Vadder storven weer. De Schipper anter, sien Vadder, Grotvadder un Urgrotvadder weern all versopen. Büst du denn gor ni bang, sä nu de Koopmann, dat du ok mool versupen muss? Nu segg du mi mool, meen do de Schipper, wosük un wodennig dien Vadder, Grotvadder un Urgrotvadder storven sünd. De sünd all in’t Bett doot bleven, anter de Koopmann. Sühst du, sä de Schipper, worüm schall ik mehr Angst hebben to See to gohn, as du bang ween muss, to Bett to gohn!

De Duuv un de Kreih

Een Duuv prohl gegenöver een Kreih vun ehr grote Fruchtborkeit. Ochott, sä de Kreih, bill di man ni so veel in, denn wiel du dien Kinner doch blots för den Brotspiess, den Kokputt un den Hööv rantrecken deist, schull een denken, je mehr Kinner du hest, um so mehr Sorgen hest du ok!

Jupiter un de Harder

As een Harder een Kalv verloren harr un ganz ni to weten kreeg, wonehm dat afbleven weer, bee he to Jupiter: Grote Jupiter, wies mi den Deef, wokeen mien Kalv klaut hett, un ik will di ok een Zegenlamm to’n Opfer bringen. Jüst harr he dat sproken, stunn de Deef ok all vör em: Een groten Lööv! Do bee de Harder noch eenmool un sä: Grote Gott, ik will di statts de Zeeg een’n groten Oss opfern, wenn du mi woller vun düssen Deef befreen deist!

De Mück un de Lööv

As een leegen Lööv all de D